Verhaal achter de plaat
Heilige Antonius, beste vrind…
Ik behoor tot de categorie mens-achtigen, die altijd wel weer iets kwijtraakt. Niet kwijt vor altijd, maar wel meestal net op de momenten dat ik het zoekgeraakte mogelijk heb. Zo kan ik bijvoorbeeld een boek op tafel leggen en de volgende dag kijken waar ik wil…, maar geen tafel! Voor optredens check ik mijn spullen wel tien keer mijn instrumenten, koffers met kabels en noem maar op, totdat ik bij het opbouwen erachter kom dat ik juist dat ene kabeltje vergeten ben dat ik altijd nodig heb, nog in mijn studio ligt. En zo zou ik nog uren kunnen doorgaan. Daarom is het op zeker moment in het leven tijd om het roer om te gooien. Alle verloren zaken weer terug te vinden op te rapen wat ik heb laten liggen terwijl het voor mijn voeten lag. Tijd om ervoor te zorgen dat ik nooit meer iets kwijtraak.
Daarvoor ben ik nu in de Italiaanse stad Padua! Juist, de stad van St. Antonius, de patroonheilige van verloren zaken. Ik bezoek straks de basiliek waar deze handige heilige begraven ligt en hoop stil dat op het moment dat ik aan zijn graf sta al mijn verloren spullen uit de hemel komen vallen. Sinds vanmorgen zingt er een wijsje door mijn hoofd dat ik er niet uitkrijg. ( wanneer je eens wat kwijt wil , lukt het je meestal niet) Het is de melodie van ‘ Heilige Antonius’ van Rowwen Heze. ‘ Zou het werken als smeeklied?’ , vraag ik me af. Even de tekst googlen met mijn telefoon. “
Ierst miene jas, daornao ’n paar hauze, mien schoelbeuk, mien tas en mien verstand….” Stuk voor stuk herkenbare, zoekgeraakte dingen. De laatste niet in het minst! Het is een onderwerp dat, denk ik, alle mensen aangaat. Iedereen raakt wel eens iets kwijt, of het nou spullen of mensen zijn. En de manier zoals Jack Poels dit heeft weergegeven is wel een van de mooiste omschrijvingen hiervan die ik ken. Vooral die laatste zin: “ Soms is ‘t baeter iets moeis te verleeze. Baeter verleeze dan dat ge ’t noeit het gehad!” Waarheid als een koe en prachtig gevonden. Misschien met hulp van St. Antonius?
Antonius zou een goede patroonheilige zijn geweest voor troubadours. Het woord troubadour ( Wat Jack zeker is) komt van het Occitaanse “ Trovere” , dat ‘ vinden’ betekend. Specifieker gezegd: Het vinden van woorden om te omschrijven wat je meemaakt, raakt, voelt. Voor een tentoonstelling over troubadours uit de regio Sittard-Geleen enkele jaren geleden formuleerden we een ‘nieuwe’ definitie voor de troubadours zoals we deze in Limburg kennen.
Een troubadour vindt de juiste woorden en versterkt de sfeer van deze woorden door muziek. Iets wat we in Limburg natuurlijk bij uitstek kennen. Onderwerpen genoeg. Of het nou gaat om nostalgie, protest, of gewoon een dagelijks onderwerp. Geen lied is te veel geschreven . Nooit te veel, want je kunt het beter verliezen dan dat je het nooit hebt gehad. Ik ga bij alle Limburgse troubadours pleiten tot het aannemen van deze nieuwe patroonheilige! Sjef, Jos, Paul, Arno, Frans, Ger, Anja en alle anderen, ik steek hier in Padua straks een kaarsje voor jullie op. Voor het vinden van nog meer woorden.
René Haustermans
